شناسایی سکه‌های رومی

1. ۱

   در دوران آغازین امپراتوری: اورئوس زر، دناریوس سیم، و سسترتیوس، دوپوندیوس و آس مفرغی/مسی.

2. ۲

   آنتونینیانوس با تاج پرتودار امپراتور از اوایل سدهٔ سوم رواج یافت و به‌تدریج عیار نقره‌اش سقوط کرد.

3. ۳

   پس از اصلاحات دیوکلسین و کنستانتین، سولیدوس زر واحد پایدار شد.

1. ۱

   نوشتهٔ روی سکه نام و عنوان‌ها را کوتاه می‌کند: IMP (امپراتور)، CAES (قیصر)، AVG (اوگوستوس)، PM (پونتیفکس ماکسیموس)، TR P (اختیار تریبونی)، COS (کنسول).

2. ۲

   شمارهٔ دفعات کنسولی یا تریبونی (مانند COS III) امکان تاریخ‌گذاری دقیق را می‌دهد.

3. ۳

   در سکه‌های متأخر، نشان ضرابخانه در پایین پشت سکه (exergue) آمده است، مانند TR برای تریر یا ANT برای انطاکیه.

1. ۱

   مرجع استاندارد Roman Imperial Coinage (RIC) است؛ پایگاه‌های نومیسما و موزهٔ بریتانیا تصاویر نمونه‌های مرجع را ارائه می‌کنند.

2. ۲

   بسیاری از گونه‌ها چند واریتهٔ نزدیک دارند؛ اگر جزئیات خوانا نیست، انتساب را «محتمل» ثبت کنید.

1. ۱

   نوشتهٔ روی و پشت را جدا، با فاصله‌ها و شکستگی‌های قابل مشاهده رونویسی کنید؛ حرف ناخوانا را با علامت سؤال ثبت کنید، نه با تکمیل از حافظه.

2. ۲

   چهره، جهت نیم‌تنه، پوشش سر و ویژگی‌های پشت را جدا توصیف کنید؛ یکسان بودن نام امپراتور برای یکسان دانستن دو تیپ کافی نیست.

3. ۳

   در OCRE عنوان، نقش پشت، فلز و ضرابخانه را هم‌زمان تطبیق دهید؛ شمارهٔ RIC را با جلد و ویرایش آن ثبت کنید.

4. ۴

   وزن و قطر یک نمونهٔ موزه‌ای را اندازهٔ الزامی همهٔ نمونه‌های همان تیپ ندانید؛ مشخصات نمونه و انتساب تیپ دو دادهٔ جدا هستند.

عکس یک نمونهٔ مستند به مقایسهٔ نقش کمک می‌کند، اما اصالت قطعهٔ دیگری را ثابت نمی‌کند. برای مقایسه، روی و پشت، نوشته‌ها و مشخصات ثبت‌شدهٔ همان رکورد را کنار هم ببینید؛ اگر تفاوت خوانا نیست، شمارهٔ قطعی ندهید.