ثبت سابقهٔ مالکیت (پروونانس)

1. ۱

   رسید خرید، کاتالوگ حراج با شمارهٔ قطعه، برچسب کلکسیون‌های پیشین و مکاتبات مربوط به همان شیء.

2. ۲

   عکس‌های قدیمی که شیء در آن‌ها دیده می‌شود (در ویترین، در دست مالک قبلی) سند مستقل‌اند.

3. ۳

   برای سکه‌ها، پاکت‌های کلکسیون‌های معروف با دست‌خط مالک خودشان ارزش مستنداتی دارند.

1. ۱

   هر حلقهٔ زنجیره را با نام، تاریخ و منبع ادعا بنویسید: «خرید از حراج فلان، ۱۳۷۵، شمارهٔ ۲۳۴»، نه «از یک کلکسیون قدیمی».

2. ۲

   حلقهٔ گمشده را صادقانه «نامشخص» ثبت کنید؛ پر کردن حدسی زنجیره، کل سند را بی‌اعتبار می‌کند.

3. ۳

   مدارک را اسکن و کنار رکورد شیء نگه دارید تا با فروش یا اهدای مجموعه منتقل شوند.

1. ۱

   سابقهٔ مستند، اصالت را تقویت می‌کند و در برابر ادعای قاچاق یا سرقت از شیء دفاع می‌کند.

2. ۲

   سابقهٔ مستند به پژوهش و بررسی انتساب کمک می‌کند؛ اثر آن بر ارزش به قطعه و بازار وابسته است و ضریب ثابتی ندارد.

1. ۱

   گفتهٔ فروشنده را به‌عنوان ادعا ثبت کنید؛ رسید، شمارهٔ قطعهٔ حراج و عکس قدیمی شواهد جداگانه‌اند.

2. ۲

   تطبیق عکس با شیء را با نقش، خراش و اندازه بررسی کنید؛ تشابه یک تیپ برای اثبات مالکیت همان قطعه کافی نیست.

3. ۳

   نام افراد و اطلاعات تماس را در نسخهٔ عمومی با رعایت حریم خصوصی منتشر کنید؛ اصل اسناد را در پروندهٔ خصوصی نگه دارید.

وجود یک رسید یا سابقهٔ حراج، قانونی بودن صادرات یا مالکیت را به‌تنهایی اثبات نمی‌کند. مدارک انتقال، خروج و مالکیت را جدا بررسی کنید؛ حلقهٔ مجهول را مجهول بگذارید و دربارهٔ منشأ نتیجهٔ قطعی ندهید.