خودنویس‌ها

سامانهٔ پرکردن یکی از مطمئن‌ترین نشانه‌های شناسایی نسل و خانوادهٔ خودنویس است. قطره‌چکانی، کیسه‌ای اهرمی، دکمه‌ای، پیستونی، خلأ و کارتریج/کانورتر خانواده‌های اصلی‌اند.

ابنوس سخت، سلولوئید، رزین و روکش‌های فلزی از مواد رایج بدنه‌اند. تشخیص ماده برای نگهداری مهم است، زیرا گرما، نور، آب و مواد شوینده بر هرکدام اثر متفاوت دارد.

مدل ۱۰۰ نخستین خودنویس پلیکان بود و در ۱۹۲۹ عرضه شد. سامانهٔ پیستونی و اجزای قابل تعویض آن مبنای خانواده‌ای شد که تغییرات جزئی‌اش برای تاریخ‌گذاری اهمیت دارد.

دوئوفولد خانواده‌ای تاریخی از خودنویس‌های پارکر است که از ۱۹۲۱ شناخته می‌شود. نام دوئوفولد در دوره‌های بعد دوباره استفاده شده، پس نام روی قلم بدون بررسی ساخت و سامانهٔ پرکردن تاریخ آن را ثابت نمی‌کند.

پارکر ۵۱ از ۱۹۴۱ عرضه شد و با نوک پوشیده شناخته می‌شود. خانواده شامل نسل‌های پرکن خلأ و سپس مخزن فشاری است؛ تاریخ‌گذاری دقیق باید از نوشته‌ها و ساخت قطعات انجام شود.

شمارهٔ ۵۲ یکی از شناخته‌شده‌ترین خودنویس‌های اهرمی واترمن است. سامانهٔ شماره‌گذاری واترمن خود یک کلید شناسایی است: رقم یکان اندازهٔ نوک و رقم دهگان نوع سامانهٔ پرکردن را نشان می‌دهد و عدد ۵ یعنی اهرمی…

بالانس نخستین خودنویس با بدنهٔ دوکی‌شکل و توازن وزن است و در دسامبر ۱۹۲۸ م عرضه شد. شکل بدنه، نوارهای درپوش و رنگ سلولوئید سه محور تفکیک گونه‌ها هستند.

تاچ‌داون در ۱۹۴۹ م با پرکن بادی عرضه شد و اسنورکل در ۱۹۵۲ م لولهٔ پرکن بیرون‌آمدنی را افزود تا نوک هنگام پرکردن به جوهر آغشته نشود. این دو از پیچیده‌ترین سامانه‌های پرکردن تاریخ خودنویس‌اند.

واکیوماتیک از ۱۹۳۲–۱۹۳۳ م عرضه شد و تا آمدن پارکر ۵۱ در ۱۹۴۱ م خط اصلی پارکر بود. بدنهٔ سلولوئید لایه‌لایه با نوارهای شفاف، هم نشان شناسایی و هم پنجرهٔ دید جوهر است.

پارکر از میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ کد تاریخ روی بدنه حک می‌کرد. این کد مهم‌ترین ابزار تاریخ‌گذاری قلم‌های پارکر است، اما به‌تنهایی قطعی نیست و باید با ویژگی‌های ساخت سنجیده شود.

خط مایسترشتوک از ۱۹۲۴ م آغاز شد و بازطراحی دوکی‌شکل آن، یعنی ریشهٔ ۱۴۹، به ۱۹۴۹ م بازمی‌گردد. بدنهٔ رزین سیاه و نوک طلای بزرگ نشانهٔ شناخته‌شدهٔ این خانواده است.

شرکت ناميکی در ۱۹۱۸ م بنیان گذاشته شد و خودنویس‌هایی با تزیین لاک ژاپنی اوروشی و فن ماکی‌اِ ساخت. این قلم‌ها به‌اندازهٔ آثار هنری لاک ارزیابی می‌شوند و نام هنرمند بخشی از هویت اثر است.

لامی ۲۰۰۰ طراحی گرد آلفرد مولر است و خودنویس آن در ۱۹۶۶ م عرضه شد. بدنهٔ ماکرولون برس‌خورده با اجزای فولاد زنگ‌نزن و نوک نیمه‌پوشیده، آن را به نمونه‌ای شاخص از طراحی صنعتی مکتب اولم بدل کرده است.

سری J استربروک با واحد نوک و فید پیچی تعویض‌پذیر شناخته می‌شود؛ کاربر می‌توانست بدون تعمیرکار نوک را عوض کند. همین ویژگی باعث می‌شود نوک کنونی یک قلم لزوماً نوک اصلی آن نباشد.

کانوی استوارت (۱۹۰۵ م، لندن) و اونوتو از خانهٔ دولارو دو نام اصلی خودنویس بریتانیا هستند. اونوتو با پرکن پلانجری و شیر قطع‌کن شناخته می‌شود که پیش از نوشتن باید اندکی باز شود.

ریشهٔ کاوکو به کارخانهٔ قلم هایدلبرگ در ۱۸۸۳ م می‌رسد. قلم جیبی هشت‌ضلعی که امروز اسپرت نامیده می‌شود نخستین‌بار در ۱۹۱۱ م در منابع شرکت یاد شده است.

پس از پارکر ۵۱، خودنویس‌های نوک‌پوشیده در چین و شوروی نیز ساخته شدند. هیرو چینی و سویوز شوروی دو نمونهٔ شناخته‌شده‌اند، اما داده‌های تاریخ‌گذاری آن‌ها هنوز نهادی و قطعی نیست.

نوک از تنه، شکاف، سوراخ تنفس، دو شاخه و دانهٔ نوک ساخته شده است. نقطهٔ تماس با کاغذ با آلیاژ سخت جوش داده می‌شود که به‌طور سنتی «ایریدیوم» خوانده می‌شود، هرچند امروز ایریدیوم خالص کمتر به کار می‌رود.

هیچ استاندارد صنعتی یگانه‌ای برای ریز، متوسط و پهن وجود ندارد؛ هر سازنده مقیاس خود را داشته است. بیشتر واحدهای نوک قدیمی پیش از دههٔ ۱۹۶۰ اصلاً علامت درجه ندارند.

این خودنویس و درپوش مدل «مایسترشتوک ۱۴۹» (Meisterstück 149) ساخته شرکت مون‌بلان (Montblanc) در آلمان و مربوط به سال ۱۹۹۰ میلادی است. این قلم از پلاستیک با تزئینات طلا ساخته شده است.

این اثر یک طرح اولیه برای فوارهٔ شهر گلاستر است که توسط ویلیام برجس، معمار و طراح انگلیسی، در حدود سال ۱۸۵۸ میلادی با استفاده از قلم، مرکب، آبرنگ و مداد بر روی کاغذ ترسیم شده است. این فواره که هرگز سا…

این خودنویس از جنس طلا ساخته شده و دارای کتیبه‌ای با پیامی از ماکسول اندرسون برای بری جونز است. این شیء در اکتبر ۱۹۶۸ میلادی به انجمن موزه تئاتر بریتانیا اهدا شد.

این خودنویس متعلق به سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۹ میلادی در انگلستان است. بدنهٔ این شیء از پلاستیک با طرح مرمرین آبی و سفید ساخته شده است.

این اثر یک طراحی برای آب‌نمای دیواری است که با قلم، مرکب و شست‌وشو روی کاغذ در سده‌های ۱۸ تا ۱۹ میلادی اجرا شده است. این نمونه در موزه ویکتوریا و آلبرت نگهداری می‌شود.

این اثر یک طراحی با قلم، مرکب و شست‌وشو (wash) روی کاغذ است که فواره‌ای سنگی را به تصویر می‌کشد. این طراحی مربوط به سده‌های ۱۸ تا ۱۹ میلادی است.

این اثر یک طراحی با مرکب، قلم و قلم‌مو بر روی کاغذ است که فواره‌ای بزرگ و مجسمه‌وار را به تصویر می‌کشد. این طراحی توسط ژان اریک رن (Jean Eric Rehn) در بازه زمانی حدود ۱۷۴۵ تا ۱۷۸۰ میلادی خلق شده است.

این اثر یک طراحی برای فواره است که توسط جان لورنتسو برنینی (Gian Lorenzo Bernini) در رم و در حدود سال‌های ۱۶۵۲ تا ۱۶۵۳ میلادی با استفاده از قلم، مرکب و شست‌وشو خلق شده است. این طراحی، پیکره نپتون را د…

این اثر یک طراحی با قلم، مرکب و گچ سیاه روی کاغذ است که توسط پیترو فرانکاویلا بین سال‌های ۱۵۸۰ تا ۱۶۰۲ میلادی در فلورانس خلق شده است. این طراحی شامل اتودهایی برای پیکره‌های فواره «کشتن فلسطینی توسط سا…

این اثر یک طرح معماری برای صحن فواره است که با قلم، مرکب و شست‌وشوی رنگ در اواسط سده هفدهم میلادی در ایتالیا ترسیم شده است. این طرح به جراردو سیلوان، معمار ایتالیایی، منسوب است و احتمالاً برای خانواده…

این اثر یک طراحی با قلم، مرکب و گچ روی کاغذ است که توسط پیترو فرانکاویلا بین سال‌های ۱۵۸۰ تا ۱۶۰۲ میلادی خلق شده است. این طراحی شامل مطالعاتی برای پروژه‌های مجسمه‌سازی جامبولونیا است.

این اثر یک طراحی با قلم و مرکب از ویلیام هاروی (William Harvey) است که در سال ۱۹۰۹ میلادی خلق شده است. این طراحی نمای فواره قایتبای در اورشلیم را نشان می‌دهد و در مجموعه موزه ویکتوریا و آلبرت نگهداری …

این اثر یک طراحی با مداد و مرکب روی کاغذ است که طرحی برای یک فواره مجسمه‌دار را نشان می‌دهد. این اثر در سده‌های ۱۸ یا ۱۹ میلادی خلق شده و بخشی از مجموعه موزه ویکتوریا و آلبرت است.

این اثر یک طراحی با قلم و شست‌وشو با رنگ خنثی اثر کلود-ژوزف ورنه (Claude-Joseph Vernet) است که در قرن هجدهم میلادی در فرانسه خلق شده است. این طراحی سه زن را در کنار یک فواره به تصویر می‌کشد.

این اثر یک طراحی با مداد، قلم، مرکب و شست‌وشو بر روی کاغذ است که فواره‌ای رومی را به تصویر می‌کشد. این طراحی متعلق به کارگاه فونتانا و مربوط به اواخر سده ۱۷ یا اوایل سده ۱۸ میلادی است.

این اثر یک طراحی با قلم، مرکب و واش بر روی کاغذ است که طرحی از یک غار مصنوعی (گروتو) را نشان می‌دهد. این طراحی به آیزاک دو کو (Isaac de Caus) نسبت داده شده و در اواسط قرن هفدهم میلادی در فرانسه خلق شد…

این اثر یک طراحی صحنه تئاتر با موضوع طرح باغ همراه با فواره‌ها است که توسط جوزپه گالی دا بیبینا در ایتالیا بین سال‌های ۱۷۱۰ تا ۱۷۵۰ میلادی ترسیم شده است. این طراحی با استفاده از قلم، مرکب و شست‌وشو بر…

این اثر یک لیتوگرافی رنگی تبلیغاتی برای خودنویس‌های ایمن خودپرشونده اونوتو است که توسط جان هاسال در بریتانیا بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۵ میلادی طراحی شده است. این چاپ بر روی کاغذ اجرا شده است.

این اثر یک طراحی برای فوارهٔ رومیزی است که توسط استفانو دلا بلا (Stefano della Bella) در نیمهٔ نخست سدهٔ ۱۷ میلادی در ایتالیا خلق شده است. این طراحی با استفاده از قلم و مرکب بر روی کاغذ اجرا شده است.

این اثر یک طراحی با مرکب، قلم و واش روی کاغذ است که در سده‌های ۱۸ تا ۱۹ میلادی خلق شده است. موضوع این طراحی، یک فوارهٔ مجسمه‌ای پیچیده است.

این اثر یک طراحی با قلم، مرکب و واش بر روی کاغذ قهوه‌ای‌رنگ است که در اواخر قرن هفدهم میلادی در ایتالیا توسط جوزپه پاسری خلق شده است.

این اثر یک طراحی صحنه تئاتر با موضوع حیاط فواره یک کاخ است که توسط جوزپه گالی دا بیبینا در ایتالیا بین سال‌های ۱۷۱۰ تا ۱۷۵۰ میلادی خلق شده است. این طراحی با استفاده از قلم، مرکب و تکنیک شست‌وشو روی کا…

این اثر یک طراحی برای آب‌خوری دیواری است که توسط گادفری سایکس (Godfrey Sykes) بین سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۶ میلادی خلق شده است. این طرح با استفاده از قلم، قلم‌مو و مداد بر روی کاغذ اجرا شده است.

Design — رکورد موزه‌ای قلم از Stevens, R، تاریخ ثبت‌شدهٔ early 18th century. همهٔ مقادیر این صفحه عیناً از رکورد موزهٔ ویکتوریا و آلبرت نقل شده‌اند و هیچ مشخصهٔ برآوردی به آن‌ها افزوده نشده است.

این اثر یک طراحی با قلم و مرکب و مداد است که توسط سر ویلیام چمبرز (۱۷۲۳–۱۷۹۶) بین سال‌های ۱۷۴۹ تا ۱۷۵۵ میلادی در ایتالیا یا فرانسه خلق شده است. این طراحی بخشی از آلبوم «فرانسوی-ایتالیایی» است که در مو…

این اثر یک طرح با قلم و مرکب برای فواره‌ای با عنوان «وفور نعمت» است که حدود سال ۱۹۰۶ توسط فرانسیس درونت وود در انگلستان ترسیم شده است.

این اثر یک طراحی از جیووانی باتیستا فوجینی است که طرحی برای یک فواره به شکل طاق با تکیه‌گاه پری‌های دریایی را نشان می‌دهد. این طراحی با استفاده از گچ سیاه، قلم و مرکب در اواخر سدهٔ ۱۷ تا اوایل سدهٔ ۱۸…

این اثر یک طراحی با قلم و مرکب هندی است که توسط کاترینا ویلچینسکی در سال ۱۹۳۶ میلادی در ورونا خلق شده است. این طراحی شامل ترسیم ساختمان‌ها، یک پل و فواره‌ای در پیازا سان استفانو است.

Fountain design — رکورد موزه‌ای قلم از Francis Derwent Wood، تاریخ ثبت‌شدهٔ 1900-25. همهٔ مقادیر این صفحه عیناً از رکورد موزهٔ ویکتوریا و آلبرت نقل شده‌اند و هیچ مشخصهٔ برآوردی به آن‌ها افزوده نشده اس…