سفال مینائی
مستندMina'i ware
مینائی فن نقاشی با لعاب‌های رنگی روی لعاب است که گاه با طلااندازی و برجستگی کم همراه می‌شود. نمونه‌های موزهٔ متروپولیتن با تصویرگری درباری دورهٔ سلجوقی به اواخر سدهٔ دوازدهم و اوایل سیزدهم میلادی نسبت داده شده‌اند.
نوع مدخل: مفهوم / مرجع فنی
تصاویر مستند
شرح، صاحب عکس، رکورد اصلی و وضعیت حقوق اعلام‌شدهٔ هر تصویر جداگانه آمده است.
دربارهٔ این مدخل
بازنویسی فارسی شرحِ مقالهٔ «Mina'i ware» در ویکی‌پدیای انگلیسی؛ متن با کمک مدل زبانی از همان منبع برگردانده شده، هر جمله در بازبینی دوم با منبع سنجیده شده و هر عدد آن به‌طور خودکار با منبع مقابله شده است.
این سفال‌ها نخستین نمونه‌هایی هستند که از لعاب‌های مینایی (overglaze enamels) استفاده کرده‌اند که پس از پخت اصلی، در دمای پایین‌تری دوباره پخته می‌شدند. این تکنیک در زبان فارسی «هفت‌رنگ» نیز نامیده می‌شود. هدف از این روش، گسترش طیف رنگ‌های قابل استفاده برای نقاشان بود که در دمای پخت اصلی بدنه و لعاب (حدود ۹۵۰ درجه سانتی‌گراد) از بین می‌رفتند.
بیشتر قطعات شامل کاسه، فنجان و ظروف مایعات مانند پارچ و کوزه هستند. برخی قطعات دارای طلاکاری هستند و تاریخ‌گذاری آن‌ها معمولاً بین سده دوازدهم تا اوایل سده سیزدهم میلادی است. مطالعه این سفال‌ها به دلیل بازسازی‌ها و تزیینات اضافی که توسط دلالان از اواخر سده نوزدهم بر روی آن‌ها انجام شده، با پیچیدگی همراه است.
مقالهٔ اصلی — بازیابی ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ — پروانهٔ متن منبع: CC BY-SA 4.0. مقالهٔ دانشنامهٔ همگانی جای کاتالوگ تخصصی را نمی‌گیرد؛ داده‌های جدول و منابع زیر جداگانه سنجیده می‌شوند.
جزئیات تکمیلی رکورد منبع
| مقالهٔ مرجع ویکی‌پدیا | Mina'i ware (en) |
|---|---|
| رکورد بازیابی‌شده | https://en.wikipedia.org/wiki/Mina%27i_ware |
| تاریخ بازیابی | 2026-10-27 |
نشانه‌های شناسایی
رنگ‌های روی‌لعابی مینائی در برابر سایش و شست‌وشو آسیب‌پذیرند؛ سطح صیقلی نو نشانهٔ بازسازی است.
ترکیب هم‌زمان مینائی و زرین‌فام در ظرف‌های نادر گزارش شده و یک نکتهٔ تخصصی است، نه قاعدهٔ عمومی.