سفال و کاشی

زرین‌فام نقاشی فلزی روی لعاب پختهٔ قلع‌دار است که جلوهٔ فلزی می‌دهد. سبک کاشان از اواخر سدهٔ دوازدهم میلادی شکوفا شد و پیکره‌ها اغلب به‌صورت واگذاشته روی زمینهٔ زرین‌فام ترسیم می‌شدند. نمونه‌های امضادار از سفالگرانی چون ابوزید کاشانی شناخته شده است.

مینائی فن نقاشی با لعاب‌های رنگی روی لعاب است که گاه با طلااندازی و برجستگی کم همراه می‌شود. نمونه‌های موزهٔ متروپولیتن با تصویرگری درباری دورهٔ سلجوقی به اواخر سدهٔ دوازدهم و اوایل سیزدهم میلادی نسبت داده شده‌اند.

کوباچی نام روستایی در داغستان است که شمار زیادی از این ظروف در آنجا یافت شد، اما امروز تولید آن‌ها به شمال‌غرب ایران (تبریز و احتمالاً مراکز دیگر) نسبت داده می‌شود. نشانهٔ شناسایی، لعاب ناهموار با ترک‌های ریز سراسری است که آلودگی در خطوط آن می‌نشیند.

سفال آبی و سفید صفوی با الهام از چینی‌آلات چینی و با نقاشی کبالت زیر لعاب تولید می‌شد و بخشی از تعامل گستردهٔ دورهٔ صفوی با زیبایی‌شناسی چینی است. یک مقالهٔ نهادی مستقل دربارهٔ این گونه به‌عنوان یک رده در جست‌وجوی منابع یافت نشد؛ داده‌های فنی این مدخل «در دست مقابله» است.