دورهٔ اسلامی

پس از فروپاشی ساسانیان، والیان عرب سال‌ها همان درهم ساسانی را با افزودن عبارت‌های عربی در حاشیه ضرب کردند. این سکه‌ها حلقهٔ پیوند سکه‌شناسی ایران باستان و دورهٔ اسلامی‌اند.

عباسی، سکهٔ اصلی تجاری صفوی، از زمان شاه عباس یکم نام گرفت و نامش تا دورهٔ افشار، زند و آغاز قاجار ماند. سکه بی‌پیکره است و تمام سطح آن را کتیبهٔ دینی و نام حکمران، ضرابخانه و سال قمری پر می‌کند.

نادرشاه پس از لشکرکشی به هند (۱۷۳۹ م) واحد «روپیه» را در ضرابخانه‌های شرقی به نظام پولی ایران افزود، در حالی که عباسی در ضرابخانه‌های غربی ادامه یافت.

کریم‌خان زند خود را «وکیل‌الرعایا» می‌خواند و نه شاه؛ همین لقب روی سکه‌های او نقش بسته و بارزترین نشانهٔ شناسایی مسکوکات زند است.