نسخه‌شناسی

کاغذ از الیاف سلولزی ساخته می‌شود که در آب کوبیده، روی قالب توری جمع و سپس خشک می‌شود. پیش از رواج کاغذ، بخش بزرگی از اسناد دورهٔ هخامنشی بر لوح گلی نگهداری می‌شد. شناخت کاغذ پایهٔ تاریخ‌گذاری و نگهداری نسخه است.

جلدهای سنتی جهان اسلام لبه‌هایی هم‌تراز با بدنهٔ متن و عطف همیشه تخت (بدون گردکردن) دارند. صنعتگران ایرانی گونه‌های تجملی ویژه‌ای بر پایهٔ الگوهای پیشین خاور نزدیک پدید آوردند. صحافی و جلدسازی افزون بر ساخت، شامل تزیین با کوبش و طلااندازی و مرمت جلدهای فرسوده است.

خوشنویسی فارسی از نظام نوشتاری عربی برآمده است. ابداع نستعلیق به‌طور سنتی به علی (میرعلی) تبریزی، خوشنویس سدهٔ هشتم هجری/چهاردهم میلادی و هم‌روزگار تیمور، نسبت داده می‌شود. قلم به‌کاررفته یکی از قرینه‌های تاریخ‌گذاری و محل کتابت است.

انجامه بخش پایانی نسخه است که نام کاتب، تاریخ و گاه محل اتمام کتابت را ثبت می‌کند و مهم‌ترین سند درونی برای تاریخ‌گذاری است. موزهٔ والترز نمونه‌های تاریخ‌دار متعددی را فهرست کرده است.