اسکناس Zhuangpiao
مستندZhuangpiao
Zhuangpiao — مدخل نوع‌شناختی بر پایهٔ مقالهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی. همهٔ بندهای این صفحه بازگویی فارسی بخش‌هایی مشخص از همان مقاله‌اند و هیچ تاریخ، شمارگان یا قیمتی به آن افزوده نشده است.
نوع مدخل: گونه / تیپ
تصاویر مستند
شرح، صاحب عکس، رکورد اصلی و وضعیت حقوق اعلام‌شدهٔ هر تصویر جداگانه آمده است.
شرح مستند مدخل
این شرح از مشخصات ثبت‌شدهٔ همین مدخل بازنویسی شده است؛ ویژگی تازه یا برآوردی به آن افزوده نشده است.
شناسه و محل نگهداری: شناسهٔ رکورد: Wikipedia: Zhuangpiao.
شمارهٔ تیپ و داده‌های مرجع را جداگانه مقابله کنید؛ شباهت ظاهری تأیید اصالت نیست.
مشخصات منبع
| عنوان در منبع | Zhuangpiao |
|---|---|
| شناسهٔ رکورد | Wikipedia: Zhuangpiao |
پیشینهٔ تاریخی
- ژوانگ‌پیائو (Zhuangpiao) که با نام‌های دیگری همچون یین‌چیان‌پیائو (Yinqianpiao)، هویی‌پیائو (Huipiao)، پینگ‌تیه (Pingtie)، دوی‌تیه (Duitie)، شانگ‌تیه (Shangtie)، هوپینگ‌تیه (Hupingtie) یا چی‌تیه (Qitie) نیز شناخته می‌شود، به پول‌های کاغذی خصوصی یا اسناد اعتباری شرکت‌ها گفته می‌شود. این اسناد در دوران سلسله چینگ (Qing dynasty) و اوایل دوره جمهوری چین توسط بانک‌های خصوصی کوچکی به نام چیان‌ژوانگ (Qianzhuang) صادر می‌شدند. علاوه بر اسکناس، چیان‌ژوانگ‌ها اسنادی به نام تیه‌شیان (Tiexian) نیز منتشر می‌کردند.
- بانک‌های چیان‌ژوانگ پس از دریافت سپرده، ژوانگ‌پیائو صادر می‌کردند. این اسناد معمولاً پس از تأیید اصالت از طریق بررسی مهرهای اسکناس، در سایر بانک‌های چیان‌ژوانگ نیز قابل نقد شدن بودند. ژوانگ‌پیائو در دوره‌هایی که دولت صدور اسکناس را متوقف کرده بود، به عنوان پول رایج واقعی عمل می‌کرد و جایگزینی برای اسکناس‌های دولتی مانند «اسکناس گنجینه چینگ بزرگ» (Great Qing Treasure Note) و «هوبو گوان‌پیائو» (Hubu Guanpiao) محسوب می‌شد. ژوانگ‌پیائوهای اولیه بر اساس واحدهای پولی «وِن» (wén) یا وزن نقره «تائل» (tael) و نسخه‌های بعدی بر اساس واحد «یوآن» (yuan) بودند.
- ژوانگ‌پیائوها اسناد خصوصی صادر شده توسط بانک‌های چیان‌ژوانگ بودند که برخلاف اسکناس‌های مدرن، پشتوانه دولتی نداشتند و هدفشان تبدیل سکه‌های فلزی به پول کاغذی بود. این اسناد با کاهش نیاز به جابه‌جایی فیزیکی پول، به تسهیل تجارت بین‌منطقه‌ای کمک می‌کردند. با این حال، به دلیل دشواری در تأیید اصالت آن‌ها در مناطق دوردست، این اسناد عمدتاً در شهرها یا مناطق محلی که امکان تبادل و تسویه حساب وجود داشت، پذیرفته می‌شدند. صنف چیان‌ژوانگ در شانگهای (Shanghai) سیستم پیچیده‌ای برای تبادل این اسناد داشت که عملکردی مشابه ضریب فزاینده پولی در بانکداری مدرن ایجاد می‌کرد.
- بسیاری از چیان‌ژوانگ‌ها اسناد خود را صادر می‌کردند که توسط مغازه‌های نزدیک نیز پذیرفته می‌شد، اما نقد کردن آن‌ها ۱۰ تا ۱۵ روز زمان می‌برد تا اصالت اسناد توسط پیک‌ها تأیید شود. بانک‌ها قوانین سخت‌گیرانه‌ای داشتند؛ برای نمونه، بانک «شانکانگ چیان‌ژوانگ» (Shunkang Qianzhuang) برای تأیید اصالت اسکناس‌های دریافتی از «هونگ‌شنگ چیان‌ژوانگ» (Hongsheng Qianzhuang)، نماینده‌ای را با دفتر ثبت برای تطبیق تعداد اسکناس‌ها و بررسی مهرها می‌فرستاد. در صورت تأیید، بانک صادرکننده موظف به نقد کردن آن بود و این اسناد در روابط بین بانکی به عنوان پول نقد تلقی می‌شدند.
- در اواخر قرن نوزدهم، ژوانگ‌پیائو روشی رایج برای پرداخت در کسب‌وکارهای اعتباری شانگهای بود و توسط بانک‌های محلی و خارجی پذیرفته می‌شد. بانک‌های بریتانیایی فعال در چین اغلب ژوانگ‌پیائو را به عنوان وثیقه وام‌های اعطایی به چیان‌ژوانگ‌ها می‌پذیرفتند. بانک‌های خارجی برای تسویه حجم بالای ژوانگ‌پیائوهای در گردش در شانگهای، در چیان‌ژوانگ‌ها حساب داشتند که این فرایند از طریق مکانیسم روزانه‌ای به نام هویی‌هوا (Huihua) انجام می‌شد. بانک‌های اعتباری هویی‌هوازوانگ (huihuazhuang) در شانگهای امتیازات ویژه‌ای نسبت به بانک‌های کوچک‌تر داشتند.
نشانه‌های شناسایی
شرح این صفحه در سطح نوع (مدل/سری) است؛ برای شناسایی یک نمونهٔ مشخص، نشانه‌ها و شماره‌های آن باید با منابع تخصصی و کاتالوگ‌های مرجع تطبیق داده شود.
تصویر از ویکی‌انبار است و یک نمونهٔ واقعی از همین نوع را نشان می‌دهد؛ پروانه و پدیدآور آن زیر تصویر آمده است.