پرش به محتوای اصلی

ساعت Omega Chrono-Quartz

مستند

Omega Chrono-Quartz

Omega Chrono-Quartz — مدخل نوع‌شناختی بر پایهٔ مقالهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی. همهٔ بندهای این صفحه بازگویی فارسی بخش‌هایی مشخص از همان مقاله‌اند و هیچ تاریخ، شمارگان یا قیمتی به آن افزوده نشده است.

نوع مدخل: گونه / تیپ

تصاویر مستند

شرح، صاحب عکس، رکورد اصلی و وضعیت حقوق اعلام‌شدهٔ هر تصویر جداگانه آمده است.

Omega Chrono-Quartz — تصویر ویکی‌انبار
Omega Chrono-Quartz — تصویر ویکی‌انبارنهاد: Wikimedia Commonsحقوق اعلام‌شده: CC BY-SA 4.0 — Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0اعتبار عکس: Omega-collector — Wikimedia Commonsصفحهٔ اصلی تصویر و شرایط استناد

شرح مستند مدخل

این شرح از مشخصات ثبت‌شدهٔ همین مدخل بازنویسی شده است؛ ویژگی تازه یا برآوردی به آن افزوده نشده است.

شناسه و محل نگهداری: شناسهٔ رکورد: Wikipedia: Omega Chrono-Quartz.

شمارهٔ تیپ و داده‌های مرجع را جداگانه مقابله کنید؛ شباهت ظاهری تأیید اصالت نیست.

مشخصات منبع

مشخصات منبع
عنوان در منبعOmega Chrono-Quartz
شناسهٔ رکوردWikipedia: Omega Chrono-Quartz

پیشینهٔ تاریخی

  • ساعت Omega Chrono-Quartz نخستین کرنوگراف دیجیتال/آنالوگ جهان بود که توسط شرکت Omega SA ابداع شد. این ساعت در بازی‌های المپیک ۱۹۷۶ مونترال عرضه شد و در آن زمان کرنوگراف پرچمدار امگا محسوب می‌شد. این مدل به دلیل ترکیب نمایشگر آنالوگ برای عملکردهای زمان و نمایشگر دیجیتال برای عملکرد کرنوگراف در یک ساعت مچی، قابل توجه است. هر دو بخش به صورت مستقل از یکدیگر عمل کرده اما توسط یک تشدیدگر کوارتز ۳۲ کیلوهرتزی تغذیه می‌شوند.
  • کالیبر ۱۶۱۱ موسوم به «آلباتروس» (Albatross) توسط ریموند فرویدوو (Raymond Froidevaux) طراحی شد. این موتور دارای یک مدار بزرگ در پشت ساعت بود که هم بخش آنالوگ و هم عناصر دیجیتال LCD را کنترل می‌کرد. این ساعت در ابتدا با دو باتری جیوه‌ای ۳۲۳ با عمر ۲۶ ماه کار می‌کرد که بعداً با باتری اکسید نقره ۳۹۳ با عمر ۱۵ ماه جایگزین شد. این ساعت به عنوان یک سیستم ماژولار طراحی شده بود که قطعات آن بسته به نیاز تعویض می‌شدند. نسخه‌های عملیاتی این ساعت در سال ۱۹۷۵ آماده بودند، اما امگا عرضه آن را تا سال ۱۹۷۶ به تعویق انداخت.
  • طراحی این ساعت بسیار متمایز و بزرگ بود؛ عرض آن با احتساب دکمه‌ها به ۵۱ میلی‌متر می‌رسید. قاب ساعت از فولاد ضدزنگ ساخته شده و دارای دستبند یکپارچه فولادی بود. ابعاد بزرگ ساعت به دلیل اندازه موتور آن بود که باید ماژول آنالوگ در سمت راست و ماژول کرنوگراف دیجیتال در سمت چپ را در خود جای می‌داد. پشت قاب ساعت دارای نشان اسب دریایی (Hippocampus) امگا و نشان المپیک بود. ماژول کرنوگراف توسط سه دکمه گرد در سمت چپ کنترل می‌شد و تنظیم زمان و تاریخ آنالوگ توسط یک دسته کوک انجام می‌گرفت.
  • در سال ۱۹۷۷، امگا کالیبر ۱۶۲۰ را عرضه کرد که یک کرنوگراف تمام دیجیتال LCD بود. این مدل جدید باعث شد Chrono-Quartz منسوخ شود، زیرا گرایش‌های طراحی به سمت ساعت‌های باریک‌تر و کوچک‌تر حرکت کرده بود و سری ۱۶۲۰ حداقل یک‌سوم کوچک‌تر از Chrono-Quartz حجیم بود. Chrono-Quartz برای دو سال دیگر در خط تولید باقی ماند، اما تا سال ۱۹۷۹ به طور کامل از رده خارج شد. با این حال، این مدل یکی از متمایزترین طراحی‌های امگا در دهه ۱۹۷۰ و اولین نمونه در ترکیب فناوری آنالوگ و دیجیتال محسوب می‌شود.

نشانه‌های شناسایی

  1. شرح این صفحه در سطح نوع (مدل/سری) است؛ برای شناسایی یک نمونهٔ مشخص، نشانه‌ها و شماره‌های آن باید با منابع تخصصی و کاتالوگ‌های مرجع تطبیق داده شود.

  2. تصویر از ویکی‌انبار است و یک نمونهٔ واقعی از همین نوع را نشان می‌دهد؛ پروانه و پدیدآور آن زیر تصویر آمده است.